آقا مجید سلام
دیدی زیادی جدی گرفته بودی؛ یه نسیمس بود که اومد و رفت. دیگه نه کسی کاری داره، نه سوالی، نه نظری، نه ... .
و نه هیچ. سالها است در این دیار خیلی چیز ها از نوع ملی اش به سامان نمی رسد. چه رسد به انجمن عکاسی از نوع ملی اش.
۱۴/خرداد/۱۳۸۶

با سلام و تشکر از این همه پی گیری و دغدغه برای عکاسی.
پیشنهاد می کنم اجازه دهیم اول برادریمان ثابت شود بعد ادعای ارث و میراث داشته باشیم . فعلا که از خوان اول شاهنامه انجمن ملی عکاسی ایران بیرون نیامده ایم که ببینیم سرمان بر سینه هست یا اساساً از بیخ کنده شده !
از همه مبارزان و جنگجویان این نبرد تن به تن نهایت سپاس و قدردانی را دارم و برایشان و برایمان از خداوند « صبر ایوب » را خواهانم.
 آمین بگویید بلکه بشود...!؟  

جامعه ای که ما در آن زندگی میکنیم هیچ چیز تعریف خاص خود را ندارد .تمامی امکاناتی که برای آسایش انسانها ساخته و اختراع شده تبدیل به وسیله سلب آسایش و مزاحمت دیگران گردیده که بعنوان مثال میتوان از نحوه استفاده از اتوموبیل..تلفن....موبایل..و غیره نام برد .مقوله  فیلم و عکس سوای موارد فوق وسیله هزار و یک گرفتاری برای مردم نظیر تجسس در امورات شخصی و خانوادگی آنها بوجود آورده که همه شاهد اخبار انها هستیم و هر از گرد راه رسیده ای که توانائی فشردن دکمه شاتر را دارد خودرا عکاس وآنهم از نوع هنرمندش میداند ....تا زمانیکه فرهنگ و بطور کلی (تعریف خاص هر مقوله ای ) را درک نکرده ایم ره بجائی نبرده و هنر عکاسی همچنان مظلوم خواهد ماند . 

با عرض سلام خدمت TOSEE
میدانم که نظرات من روی سایت نمیاد اما هدف من نظر دادن است
با توجه به اینکه انجمن ملی عکاسان نو پا هست طبیعتا همه ی عکاسان خواستار حرکت های جدید در این شاخه ی هنر هستند
 به نظر من
۱_انجمن ملی عکاسی ابتدا باید دلیل قانع کننده ای برای اینکه چرا عکاسی زیر شاخه ی سینما هست رو ارائه دهد
۲_ بودجه ی انجمن ملی از کجا آمده و در چه و برای چه اهدافی صرف خواهد شد و آیا برای عکاسان هم چیزی باقی خواهد ماند
۳_ چرا عکاسان ما  عکاسی را بیشتر به عنوان شغل دوم خود انتخاب میکنند
۴_نیاز های ابزاری اولیه ی برخی از عکاسان ما هنوز برطرف نشده
آیا نظریه ای در این مورد نمیتوانند ارائه دهند
HMHM۵۹۸@YAHOO.COM

سلام فقط می خواهم تاقضاوت درست درمورردعکسهارابه داوران محترم بیاموزند

با سلام.

ابتدا لازم مي دانم برخي از الزامات تشكيل يك نهاد يا انجمن را متذكر شوم (هر چند كه بسياري با اين مطالب آشنا مي باشند ولي جهت ادامه مطلب و تجسم مشترك ذكر آن را لازم مي دانم) :

1. اتفاق قول پيرامون يك تفكر و يا جهان بيني مشترك
2. روحيه پذيرش تفكر جمعي (هر چند بر خلاف راي خويش)
3. روحيه تابعيت از فرد يا افرادي كه به عناوين مختلف (دبير كل ، مدير ، ....) مسئوليت اداره اين نهاد را بر عهده دارند.
4. آشنايي با نحوه درست انتقاد و به تبع آن انتقاد پذيري
5. و قس علي هذا...

همگي مي دانيم ما ايراني ها به عدم توانايي كار گروهي و همكاري هاي مشترك شهره هستيم (كجاش رو نميدانم ولي بپذيريد كه هستيم)، جامعه هنري و علي الخصوص جامعه عكاسي نيز از اين مهم ! بي نسيب نمانده است . عكاسان ما يد طولايي در تشكيل گروه ها و انجمن هاي عكاسي نا تمام و ناسنجيده داشته و دارند ، و بزودي خواهيم ديد كه انجمن ملي عكاسي نيز از اين جرگه دور نمانده و به تاريخ خواهد پيوست....
ماهيت پوياي عكاسي و اتصال لاينفك آن به فناوري و صنعت سبب ساز بوجود آمدن خيل عظيم هنرمندان! اين شاخه شده و به واقع بسياري ره صد ساله را يك شبه پيموده و متاسفانه ابزار و امكانات بر هنر چيره شده است ، به قولي هر كس پولش بيش هنرش بيشتر... . البته بسياري نيز در اين عرصه با پشتوانه تلاش و بدور از حواشي ها راه درست را پيموده و به هنر اين مرز و بوم خدمات فراواني را عرضه داشته اند، كه نابرده رنج گنج ميسر نشود.

هر زمان كه به حاشيه پرداختيم از اصل بازمانديم ، پس چگونه مي توان انتظار داشت چنين انجمني در اين ميان راه خويش را بازيابد و سير تعالي را بپيمايد؟ مگر آنكه بزرگان اين عرصه به خود آيند و حواشي را بزدايند و راه را هموار كنند تا هنر از بي هنري تشخيص داده شود و پر سر و صدايان بر جاي نشينند.
با توجه به روند فعلي تشكيل جلسات انجمن و مباحث مطروحه و گردانندگان آن كه بي توجه به منافع جامعه عكاسي در پي جلب آرا و اتفاق عمومي بر نظرات خويشند اميدي به تشكيل اين انجمن و مهمتر از آن تداوم آن نمي بينم ، پس جايي براي انتظارات نمي ماند. سخن بسيار است و در اين مجال نمي گنجد ، پس تا فرصتي ديگر...


به خود بياييم تا بي خود نشويم.

محمد رازدشت

    با توجه به بودن شاخه های متعدد عکاسی . تا تاسیس
    کامل انجمن های شاخه  دیگر به نتیجه مطلوب در
    ايجاد انجمن ملي عكاسي نخواهیم رسید . 
    انجمن ملي عكاسي  باید دارای نمایندگان تمام قشرهای
    عكاسي باشد . در صورتی که ما می بینیم  اگثریت در آغاز
    شروع از یک شاخه عکاسی می باشند.
   

با توجه به اينكه عكاسي درايران شاهانه شروع شد ونزديك به دو دهه است كه تعريف دانشكاهي پيداكرده است هر چند كه اغازش با كلام ناصرالدين شاه عكاس در دارالفنون اغازشد جاي شرمندگي است كه در عصر ودولت عدالت طلبي كپي رايت  هم نداشته باشد واز دست گروبان دو ها كتك بخورد وهميشه با تابلوي عكاسي ممنوع روبرو باشد . ايجاد انجمن ملي عكاسي جداي از ايجاد انجمن هاي متعدد عكاسي كه نشان رشد وگامهاي تخصصي عكاسي كشوراست گامي است همسو با جريانهاي عكاسي جهان وچتر حمايت براي رسيدن به حقوق جمعي ما كه حتي براي  عكسبرداري امنيت  نداريم